Igloo

Dziś praca samodzielna mamy czarodziejki.

Gdy Wiktorek spał mamusia szykowała dla niego niespodziankę.

Praca zajęła dosłownie pół godziny, a efekt jest niesamowity.

Wykonałam kubeczkowe igloo dla małego polarnego misiaczka, którego właścicielem jest Wiktorek.

Do wykonania igloo potrzebowałam:

- ok. 90 sztuk białych plastikowych kubeczków,

- kleju na gorąco.

Kubeczki przyczepiałam do siebie w półokręgu.

Gdy utworzyłam podstawę igloo doklejałam kolejny poziom kubeczków.

I tak dalej i tak dalej, aż do samego końca.

Nasze igloo wygląda tak:

Dodałam jeszcze lampeczki ledowe na baterie, które tworzyły zimowy klimat.

Wiktorek był oczarowany.

Przyglądał się, dotykał, chował w nim misia i sam próbował wsadzić tam głowę:)

Z racji tego, że kubeczkowe igloo jest lekkie, Wiktorek wędrował z nim po całym domu i przenosił z miejsca na miejsce, gdzie akurat miał ochotę się nim bawić.

Mogę więc uznać, że niespodzianka mi się udała:)

O jak przyjemnie i jak wesoło:)

Pingwinek - piosenka

O jak przyjemnie i jak wesoło w pingwina bawić się, się, się.

Raz nóżka prawa, raz nóżka lewa.

Do przodu, do tyłu

I raz, dwa, trzy.

Ostatnio Wiktorek polubił się z tą piosenką.

Pokazywać słów piosenki mu się nie chce, za to uwielbia jak mama ją śpiewa.

Zwłaszcza, gdy wracamy od babci i dziadka i zamiast radia mama przez całą 15 minutową drogę musi ją śpiewać.

Wiktorek również potrafi naśladować chodzenie pingwina.

Wygina głowę do tyłu i z wielkim uśmiechem udaje, że chodzi jak pingwin.

Zawsze gdy tak spaceruje przypomina mi się pingiwnkowy wierszyk z pokazywaniem:

Mam dwa bilety,

Idę do kina.

W drodze do kina,

Coś mnie wygina.

To nowy taniec,

Małego Pingiwna!

Wiktorek idealnie wpisuje się w ten wierszyk:)

Jak się więc zapewne domyślacie, dziś wykonywaliśmy pingwinkową pracę plastyczną.

Pomysł zaczerpnięty z internetu, przypadł mi bardzo do gustu

Praca łatwa, przyjemna - takie Wiktorek lubi najbardziej.

Do wykonania pingwina potrzebowaliśmy:

- obrazka pingwina

- wacianych kuleczek

- kleju

- sztucznych oczek i dzioba z papieru.

Wiktorek smarował klejem brzuch pingwina.

O dziwo, czym mnie bardzo zaskoczył, smarował jedynie jego brzuch, nie wyjeżdżając klejem poza krawędzie.

Gdy uznał, iż ilość kleju jest wystarczająca naklejał kuleczki waty.

Sprawnie i szybko mu to poszło.

Następnie dostał sztuczne oczka, które wspólnie nakleiliśmy na gotowego pingwinka.

Naklejanie oczek szło nam znacznie dłużej niż wyklejanie watą całego pingwina, gdyż Wiktorek nie potrafił się z nimi rozstać.

W ostateczności pracę zakończyliśmy małym przekupstwem.

Wiktorek dostał do zabawy inne sztuczne oczka, z którymi chodził przez większą część dnia.

Finalnie nasz pingwinek wygląda następująco: