Matematyczny bałwanek

Dziś mieliśmy lekcję żłobkowej matematyki:)

Uczyliśmy się liczyć do 3!

Powiem Wam, że opornie nam to idzie, bo u Wiktorka nadal wszystko jest dwa!

Zaczynamy liczyć, Wiktorek rozpoczyna liczenie od 2.

Liczymy kolejno i po dwa, zamiast trzy, jest nadal dwa.

Ale Wiktorek przynajmniej wie, że gdy mama powie, aby liczył, to wskazuje paluszkiem przedmioty i każdy po kolei przelicza, słowem dwa oczywiście.

Dziś liczenia było dużo.

Przeliczaliśmy bałwankowe kule, oczy, guziki i nos.

Dodatkowo stworzyliśmy pięknego bałwanka.

Kule bałwanka to nic innego jak papierowe talerzyki. 
Przykleiliśmy je do siebie tak jak na zdjęciach poniżej:

 

Następnie Wiktorek wskazał i przeliczył oczy, które kolejno przymocował do bałwankowej kuli. 

Później wskazał i przykleił marchewkowy nos, wypowiadając przy tym Amm i głaszcząc się po brzuszku. 
Miał ochotę schrupać bałwankowy nosek.

Po przymocowaniu oczu i noska zajęliśmy się przeliczaniem i wskazywaniem guzików w ilości trzech sztuk. 

Jak wspomniałam na początku stanęliśmy na nauce liczenia do dwóch!

Natomiast trzy guziki znalazły swoje miejsce na bałwankowym brzuszku i zostały pięknie przyklejone przez Wiktorka.

Co jak co, ale klejenie to mu wspaniale wychodzi.

Na koniec doczepiliśmy jeszcze szalik i czapkę i mama dorysowała bałwankowi uśmiech.

Lekcja zakończona, zadanie powiedzmy, że wykonane, efekt przedstawia się następująco:

P.S. W tworzeniu matematycznego bałwanka towarzyszył Wiktorkowi nasz doniczkowy bałwan.

Tak mu się spodobał, że nie potrafi się z nim rozstać. 

Wspólnie z bałwankiem Wiktorek uczył się liczenia :)

Podsyłamy Wam również bałwankową zabawę paluszkową:

Doniczkowy bałwanek

,,Bałwan” Z. Wroński

Pięknego bałwana

ulepiły dzieci,

ma czarne guziki

i biały żakiecik.

W ręku trzyma miotłę,

garnek ma na głowie.

Może nam zimową

bajeczkę opowie.

Niestety śniegu za oknem brak. 
Zimę mamy tylko w kalendarzu. 
A tak bardzo chcielibyśmy wyjść na sanki i ulepić bałwanka.

Musimy jednak radzić sobie inaczej.

Wykonaliśmy domowego bałwanka, takiego, któremu dodatnie temperatury nie są straszne.

Nasz jest ciepłolubny i ani myśli wychodzić na dwór!

Do jego wykonania potrzebowaliśmy:

- starej doniczki po sadzonkach kwiatów,

- białej farby,

- pędzelka,

- czapki i szalika z materiału,

- pary sztucznych oczek,

- marchewkowego noska z kartki,

- dwóch guzików.

Tak przygotowani ruszyliśmy do działania.

Wiktoruś tym razem malował farbami nie po kartce, ale po doniczce.

Miał pewną trudność z malowaniem przestrzennego przedmiotu, ale przy po mocy mamy, która przytrzymywała mu doniczkę, dał radę wykonać zadanie.

Pomalował pięknie doniczkę na biały kolor.

Następnie dostał do przyklejenia oczy, nos i guziki. 

Na koniec pozostało ubranie bałwanka. Wiktorek próbował założyć bałwankowi uszytą przez mamę czapkę, a mama zawiązała mu szalik.

Wiktoruś miał okazje sprawdzić swoją wiedzę i bezbłędnie wskazywał, gdzie bałwanek ma oczy, nosek i czapkę.

Później pokazywał to samo na sobie, wskazując na buzię, włosy, szyję, brzuch itp.

Wiktorek zna bardzo dużo części ciała.

Musimy przejść na wyższy poziom i uczyć Wiktorka nowych, trudniejszych nazw.

Nasz bałwankowy kolega wygląda przecudnie.

Dołączył do swoich zimowych przyjaciół, którzy zamieszkują w Wiktorkowym królestwie.